Mijmering 13 Een bloemkool op zwemles, echte kersengebakjes voor een habbekrats, en ruimte in mijn hoofd en huis...

Beste mensen,

Laten we dankbaar zijn voor de mensen die ons gelukkig maken, omdat ze van ons houden en wij van hen. Ze zijn de vriendelijke tuinlieden die onze zielen doen bloeien en geven ruimte in mijn hoofd en huis…

Annemiek.

Mijmering 13 2026.

Tip…Bij de lidl hebben ze heel betaalbare vlaai/taart/vulling. 

Een pot daarvan blijft wel een week goed in de koelkast. 

Je kan zelf een langwerpige cake bakken of kopen en in schijven invriezen.

Bezoek in zicht… dan is de cake zo ontdooit en met kersen belegd. 

Je zou echte slagroom kunnen kloppen en met een schepje suiker en een zakje klopvast. 

De slagroom blijft dan zeker twee dagen stijf in een spuitzak in de koelkast.

Ik heb een klein doosje gevuld met kersen en ook in de vriezer gelegd. 

Van een pot kersen zijn inclusief dat bakje 8 gebakjes gemaakt…

Tip 2… Gooi niets weg maar geef door…Petra wist een mevrouw op te duikelen die wel mijn kook en bakboeken wil hebben. 

Er zijn zelfs antieke boeken bij. De gever en de krijger zijn dolblij met deze actie.

Extra tip…Een van de boeken is zo oud dat het uit elkaar dreigde te vallen. 

Het boek is door een goed mens opnieuw “gebonden,” door in elke pagina gaatjes te
perforeren en dubbele katoenen draden door te rijgen…

Tip 3… Een doorgeef doosje staat in mijn woonkamer waar ieder die bij me komt uit kan pakken wat hij/zij gebruiken kan.

 Op tafel ligt een inschrijfblad waar mensen kunnen schrijven wat ze graag willen hebben van mijn inboedel.

De weegschaal kon erin want ik hoef me niet meer te wegen van mezelf. 

Nooit gebruikt… 

Verder de warme elektrische voetenzak want die voelde vreemd omdat ik altijd ( X benen) met mijn voeten uit elkaar zit. 

De snowboats zitten beter. 

De doos is vandaag leeggemaakt en ging een antieke zuil met plantenbak mee, inclusief
lidcactus. 

Een antieke aardewerk cakevorm ging ook mee.

Tip 4… Yoghurt met fruit is zo gemaakt door de laatste yoghurt uit een pak te persen in de pot waar taartvulling inzat.

Tip 5 Gevuld groentesoepje en bloemkool op zwemles.

Ingrediënten en werkwijze:

1 dikke ui snipperen en fruiten in een ruime soeppan.

Enkele tenen knoflook snipperen en daarbij.

Afblussen met een liter water en drie groentebouillonblokken.

Enkele wortels schillen en in stukken erbij.

Handvol witte voorgekookte bonen erbij.

Twee stengels bleekselderij schillen en in stukjes erbij.

Een bloemkool in stukken snijden en de stukken afgespoeld met de stronkjes naar beneden in de soeppan leggen.

Acht minuut op kookpunt houden en de stukken met de schuimspaan eruit scheppen. 

De bloemkool is nu doortrokken met kruiden en groentesmaakjes en geel van kleur. Leg even aan de kant.

De nodige kleinere bloemkoolroosjes aan de soep toevoegen evenals de stronk in kleine stukjes gesneden. Stukjes blad kan eveneens erbij.

De pan soep werd in een badlaken gewikkeld en op de bank gezet omringd met kussens en mijn vest erover. 

Ik ging een dutje doen en kon na twee uur warme beetgare soep eten…

Tip 6… Bloemkool in een vestje… De kruidige beetgare bloemkoolstukken werden door pannenkoekenbeslag gerold en rondom bruin gebakken in een koekenpan in zonnebloemolie.

Hoe maak je het beslag?

Beker bloem in een kom met snuf zout plus een ei en 2dl melk.

Roeren met de garde en even laten staan. Glutenvrije bloem dikt nog iets in. 

Jij neemt gewone bloem en melk. In ieder geval moet het beslag niet te dik zijn.

Een truukje van mij is: Voordat de roosjes worden omgekeerd nog een theelepeltje beslag
erop gieten.

De mooiste truuk is wel de heerlijke “soepsmaak” in de gebakken bloemkool. Van de rest beslag werd een pannenkoekje gebakken dat besmeert met honing werd opgerold…

Tip… Budgetteren: Week 7 ligt alweer achter ons en heb ik 45,58 euro in die week uitgegeven. 

Vanaf zaterdag zit 75 euro leefgeld voor week 8 in mijn portemonnee. Eenvoudig leven is me lief zoals je merkt en wat ik het liefste eet kost niet veel…

Mijn leventje… Menigeen is geschrokken toen ik aangaf dat einde herfst mijn euthanasie op de planning staat. Ik ben namelijk niet van plan de rit helemaal uit te zitten van de dodelijke hersenziekte die ik heb. 

Ik pas ervoor om met doorligplekken, zo dement als een deur, jaren op een bed door te brengen. Daarom is het raadzaam op tijd te vertrekken.

Voor velen van mijn lezers vallen nu de puzzelstukjes op hun plek. Waarom zo strak ontspullen en ja. Dat zal nog meer worden en het voelt goed, het slijk der aarde af te mogen schudden…Met liefde werd/wordt het spul doorgegeven.

Een ommekeer vond plaats toen ik besefte, heel veel niet meer te hoeven, o.a. niet naar de
dermatoloog voor de zonschade op mijn handen. Ik hou de schade in beperking met een goede crème.

Ik koop geen radiootje op batterijen want de dreigingen met eventuele oorlog maak ik niet meer mee. In de schuur staan flessen water en een paar potten bonen en ik kan heel goed zonder stroom en telefoon.

Samira en Petra namen samen met mij het contract door over mijn lichaam ter beschikking van de medische wetenschap stellen. In onderdelen doneren zodat iemand ermee verder kan, trekt me meer aan. Dat ga ik verder onderzoeken en kom ik weer bij mijn huisarts terecht.

Natuurlijk is het heftig te lezen dat ze de armen benen en het koppeke zullen scheiden van de romp. Ze willen dat lijf echt niet om naar te kijken, want er is niets moois aan. Ja en het wordt opgehaald als het nog warm is…of het "stukkeren" zal in het ziekenhuis gebeuren. Dat heb ik er wel voor over als iemand nog iets ermee kan en hoop ik dat ik dan ook echt dood ben. Je moet nog warm zijn heb ik begrepen.

Aan mijn tanden hebben ze niet veel want die zijn niet echt en kom ik op het verhaal van mijn tandtechniek meneer die de kluit belazerde…en mij daarin meenam. Mijn fout is geweest niet te overdenken waar de grens lag, zoiets verwacht je niet…Het zit me nog steeds hoog.

Ongeveer zes jaar geleden heeft een tandtechniek meneer een onder en boven prothese voor me gemaakt. Het was klunzig werk wat hij leverde en had ik opeens overbeet. Mijn oorspronkelijk echte tanden hadden
geen overbeet en iets afbijten was er niet meer bij.

Laaiend was ik en meneer beweerde dat het mijn eigen schuld was. Ik had mijn kaken niet goed op elkaar gehouden volgens hem. Ik heb nog een paar jaar met het ding gedaan al was kauwen niet zo gemakkelijk.

Volgens de zorgverzekering moest je vijf jaar met een prothese doen als je vergoeding wenste en toen die tijd voorbij was, ben ik naar een andere tandtechniek gegaan.

De meneer was een Belg en zijn accent beviel me wel. Wat me minder beviel was de ligstoel die te smal was voor Rubensvrouwen. Het kostte me veel moeite om niet van het ding te lazeren. Meneer was zelf een iel meneerke dus geen inlevingsvermogen in forse vrouwen. Zijn secretaresse was een schoon vrouwke in
miniformaat en ze zal wel Margootje hebben geheten.

Het “fietsenrek” had de vorige kluns al met schroeven in mijn onderkaak gezet, waarbij het nodig bleek stukken van mijn kaak af te breken. Die was spits toelopend en een familiekwaal. De top moest eraf om plaats voor de twee schroeven te bieden. Ik heb nog nooit zoveel pijn gehad…kreeg ontstekingen en en…

De Belg hoefde dus alleen een klikgebit te maken. In de bovenkaak wilde ik geen schroeven, ik zag al voor me waar die uit zouden komen, want ik schijn het ongeluk aan te trekken.

Ik moest eerst naar een tandarts waar de Belg mee samenwerkte. Er moesten foto’s van mijn kaak gemaakt. Dat was een vrolijke meneer met een brede ligstoel en namen we de tijd om wat leut te delen over zijn wachtkamer met verborgen hoekjes.

Weer bij de tandtechniek werden kleur en tandgrootte gekozen, plus de lengte van de tanden. Mijn lippen moeten wel kunnen sluiten en mijn tanden laten zien doe ik liever niet. Dat komt op onverwachte momenten wel. Tja enne… geen overbeet tanden S.V.p.

Meneer de Belg zou veel pasmomenten inlassen wat de vorige niet had gedaan. Die maakte als een soort übermensch een prothese waar ik het maar mee moest doen.

De Belg deed dat heel anders. Er kwamen spiegels aan te pas en een proefgebit en vooral tijd gegeven die ik nodig had om te beslissen.

Eind goed al goed zal je denken… tot een brief kwam van de zorgverzekering. Ik had me driekwart jaar vertelt en werd mijn prothese niet vergoed. Alle kosten zou ik zelf moeten betalen en toen ik de Belg belde lag hij in een deuk van het lachen aan de telefoon.

De prothese had ik inmiddels in volle tevredenheid in mijn mond en het werk moest betaald. 

De Belg wist daar wel een oplossing voor vertelde hij…Hij zou het me na werktijd telefonisch uitleggen wat hij ook deed.

Zijn advies was als volgt: De vrolijke tandarts nota moest ik maar direct betalen wat ik ook deed. Daar was ik al vanaf. 

De Belg declareerde bij de zorgverzekering reparatie en opvulkosten van het oude gebit inclusief werkloon denk ik wel. 

Het was een aanzienlijk bedrag zag ik en zou de kosten van het nieuwe gebit wel dekken.

Die kosten werden goedgekeurd door de zorgverzekering en overgemaakt op rekening van de Belg.

Ik wist niet zo goed wat ik ervan moest denken en was een beetje overbluft. Was meneer een soort heilige of zo? 

Dat was meneer Belg zeker niet want Margootje zijn assistente belde me op een gegeven moment op dat nog kosten open stonden die tegen de tweeduizend euro liepen.

Nee… ik kreeg daar geen brief van en moest het bedrag contant persoonlijk komen betalen net na het spreekuur. 

Ik stond erop dat aan meneer de Belg persoonlijk te doen en heb hem daarbij diep in de ogen gekeken.

 “Hier krijg ik zeker ook geen bewijs van,” heb ik gezegd en de lappen van 50 voor zijn neus uitgeteld.

Meneer voelde zich heel ongemakkelijk zag ik en zei: “Nee, en het is goed zo.” “Zal ik nog even de prothese nakijken en eventueel bijstellen?” Waarop ik antwoorde: “Nee…het is wel goed zo!”

Annemiek.