Mijmering 6 2026... De "hooimadam," de chipskoerier, Maantje en de bonusfamilie en een pittig verhaaltje...

Beste mensen,

We hebben allemaal begrip nodig en bemoediging. Armen om je heen, hoe groot en sterk je lijf ook lijkt. Om alles wat dood is in jezelf te laten verrijzen tot nieuw leven…

Annemiek

Mijmering 6 2026.

Tip tijdmanagement…Op maandag  werd drie uur verder gewerkt aan de zij/tuin. 

Er waren nog stevige gereedschap stelen die in de grond werden geslagen en frambozen stengels aangebonden.

De kamperfoelie alweer driftig in opmars werd van het gaas verwijdert en daarmee is het grof werk klaar. 

Het zevenblad zoveel mogelijk verwijderen kan in etappes. Je raakt ze nooit echt kwijt.

Tijd om de stengels van de wilde wingerd tot de aarde weg te snoeien, voordat de bladknoppen eraan komen.…

Ik kan nu nog om de vaste planten in de border heen.  Over een maand moet niemand meer rond hun voetjes gaan staan.

De stengels wilde wingerd gebruik ik om een mand van te binden. 

De stengels zijn dit jaar heel lang omdat ik ze op tijd naar mijn kant van het gaas heb gehaald. 

Buurman C houd niet van wilde wingerd en afknippen aan bovenkant gaas zou jammer zijn.

Tip 2… Hutspot oftewel wortelstamppot. Naast de glutenintolerantie diende zich een lactose intolerantie aan. 

Daar kijk je dan weer met nieuwe ogen naar en speel ik even op veilig. 

Geen melkproducten, ook geen slagroom, dus ook geen haverbrood bakken (zit yoghurt in.)

Ingrediënten en werkwijze:

Wortels en aardappels van beiden ongeveer evenveel. Schillen, wassen en in stukken in een ruime pan.

Twee flinke uien in grove ringen gesneden bovenop.

Een beker water en iets zout in de pan en aan de kook brengen. Ik nam iets meer water om kookvocht over te houden. Voor eventueel na het stampen in plaats van melk.

Vanaf kookpunt de stamppot acht minuten aan de kook houden. De pan kan in “de hooimadam” en dat is bij mij geen sta in de weg bak. 

Een groot badlaken op de bank, de kokende pan erop, dichtvouwen en de gewatteerde deken erop.

Ik ben ondertussen boodschappen gaan doen…

anderhalf uur later was ik thuis en werd de stamppot (die zichzelf gaarde) afgegoten door een vergiet en het kookvocht opgevangen. 

De stamper erdoor en een klontje boter, wat nootmuskaat en iets van het kookvocht. 

De rest van het kookvocht was een kopje vol en kan je gewoon opdrinken, want daar dansen de vitamientjes in.

Een paar eitjes werden gebakken (moeten op.)

Tip 3… Gestoofde peertjes. In de schuur staat een krat afgedekt met een wollig badkamerkleedje. 

In de krat worden aardappels bewaard en vond ik nog de rest stoofpeertjes van december.

Die werden geschild en pasten mooi rechtop in een pannetje.

 Van Gerdie had ik een flesje port gekregen (ze wist niet dat ik die niet meer drink.) 

Op de peertjes kwam een glas port en een glas water en werden ze vanaf kook punt op een laag pitje gezet. 

En het kaneelstokje? Dat was ik vergeten…

Tip 4… De folie en het lint van de fles port werden bewaard. 

De folie mooi opgevouwen, een elastiekje erom en in de “verpakking lade.”

Mijn leventje… Woensdag namiddag stond een bezoek aan de bonusfamilie op de planning… 

Bij de LIDL zijn de chips in de reclame en de kinderen zijn daar gek op. 

Drie party zakken werden ingeslagen en 8 gewone zakken, plus een emmertje gepofte mais erbij. 

Passant een zak uien van 5 kilo meegenomen voor 1,99 die ook in de reclame was en nog zo e.e.a. Chips prop je niet in fietsentassen en had ik een probleem.

Het emmertje werd aan het stuur gehangen en de zak uien op de bagagedrager. 

De zakken chips staken torenhoog uit de fietstassen en ik had nogal bekijks. Moet kunnen….

Volgens mijn gevoel was ik onderweg wat zakken chips verloren, maar dat was niet zo… Geen een ontbrak.

Wat zien de kindjes er goed uit. Maantje oftewel Qammar is echt fotogeniek en een heerlijk kind. 

Ik heb Suaad geholpen met haar huiswerk maken en met Akram en Fatima een fijn gesprek gevoerd. Hoe het voor Fatima was om zeven kinderen extra in huis te krijgen. 

Akram lijkt de ergste trauma te boven en ik maakte me lange tijd best wel zorgen over hem. Ayad (jongste zoon van Fatima) is aan het puberen en minder opstandig dan een jaar geleden. 

De kinderen van Fatima uit haar eerste huwelijk zijn fijner van bouw en klein. De kinderen van Ahmed uit zijn eerste huwelijk zijn langer… op de oudste zoon (Akram) na. 

Samen met Ibtisam hebben we eierschalen gemalen en in de moestuin uitgestrooid. 

Ik heb kunnen vertellen hoe het voor mij voelde zoveel mensen mee te krijgen die hielpen de kinderen in veiligheid te brengen.

 Ik kan daar nog steeds heel emotioneel van worden. Wat we allemaal samen tot stand hebben gebracht. Al die lezers die hielpen… Maar nu een ander verhaaltje…

Vervolg van verhaal “De tuinen.”

De scheiding van mijn derde echtgenoot:

Tijdens een gesprek gaf meneer aan niet meer in “ons” huurhuis te willen blijven wonen. Daar was een tweede huwelijk van hem
gestrand en wat moest hij alleen in een groot huis met een tuin. Groene vingers had hij niet.

Meneer kon vrij snel een flatje in Hoensbroek krijgen, vlakbij zijn zoon Peter. De moeder van Peter en ik hadden goed contact nadat ik een omgangsregeling tussen moeder en zoon op gang had kunnen brengen. Dit was indertijd gegaan tegen de wil van vader.

Als je het niet meer volgen kan… Er was een mevrouw H een die tijdens haar huwelijk in een psychiatrische opvang was beland en een mevrouw H twee, (ik dus.)

Nou… ik beland niet zo gauw in een psychiatrische inrichting en door mijn aansturen van Peter en zijn moeder en alle werk dat ik zelf deed, was de flat van meneer H in de latex gezet.

Er waren gordijnen en laminaat lag al op de vloer. Meneer bleef gewoon werken. Dat deed hij het liefste.

Meneer zijn carboon hengels inclusief visspullen werden in etappes naar Hoensbroek gebracht. Zijn enorme verzamelingen elektrisch gereedschap en filmapparatuur verhuisden naar Hoensbroek. Zijn persoonlijke
spullen en een hoop servies en het hele bestek.

Meneer kreeg handdoeken, theedoeken en linnengoed en de helft van de pannen. Nu nog de grotere spullen… Het tafelmodel koelkastje uit de schuur waar hij wormen koel in hield kon mee.

 Grondig schoongemaakt kon een vierpits kookplaat bovenop. Het eenpersoons bed van zijn zoon kon mee…voor een tweepersoons was geen plaats.

 Hij hoefde alleen een tweezits bankje, salontafel, eethoekje en kast te gaan kopen. Die zocht hij tussendoor uit, bij een tweedehands winkel en kon zo opgehaald. Zijn eigen fauteuil kon daarbij.

Het sjouwwerk tijdens de verhuizing werd gedaan door Peter met een vriend. Ze huurden een passende auto voor een dag. Mevrouw een en twee (ik dus) maakten de binnenkomende meubels schoon, boenden ze op en wasten ramen en deuren. De woonkamerkast werd ingeruimd.

Mevrouw een en ik waren uitersten. Mevrouw was zo iel dat ik op moest passen haar niet omver te lopen. Ze rookte als een schoorsteen en we hadden op de een of andere manier een gevoelsband. Ze was heel dankbaar dat ze weer contact met haar zoon had. Daar genoten we beiden van.

We hebben die dag nog heel wat gelachen over het bestek dat door mevrouw een in haar jeugd was gespaard en oorspronkelijk  24 persoons was geweest. Na haar scheiding met meneer H. was het bestek 12 persoons. Nu zou het zes persoons worden, maar is niet gebeurd want meneer kon alles krijgen. 

De vriend van Peter begreep niets van de samenwerking tussen mevrouw een en twee. Daar werden ook nog grappen over gemaakt. Waren we vriendinnen? Nou nee… Er was geen woord om deze band te beschrijven.

Later kwamen we elkaar nog regelmatig tegen en vertelde ze over Peter waar ze zoveel steun aan had. Dat deed me zo goed en paste helemaal in mijn straatje.

Terug naar de flat in Hoensbroek… Boodschappen kopen hebben we maar niet meer gedaan, wel het bed opgemaakt. Peter en de vriend gingen de huurauto terugbrengen en mevrouw een werd gelijk meegenomen en thuis gebracht.

Ik zou ook zo gaan en zou nog even de koffiekopjes afwassen… Nog geen tien minuut later was meneer H ter plaatse en kon ons gezamenlijke werk bezichtigen.

Het was geen goeie zet van mij, de sleutel van zijn woning  in de woonkamer aan hem te geven. Meneer probeerde de sleutel direct uit en werd de deur op slot gedraaid. De sleutel verdween in zijn broekzak. Meneer wilde nog even gepast afscheid nemen en dat was weer geen goeie zet van hem…

Misschien was meneer vergeten dat ik een cursus zelfverdediging had gedaan en al een tijdje aan fitnes en bodybuilding deed. Meneer was er vrij snel achter dat hij de sleutel beter kon afgeven en ben ik een beetje trillend in mijn autootje richting Landgraaf gereden...Wat blauwe plekken hier en daar, maar hij zeer zeker ook…

Annemiek.

Wordt vervolgt…